معجزه مامان و بابایی

خدا سايه مامان و بابايي تو هيچ وقت از سرت کم نکنه! ...

محمدرضاي بي نظير من...هرچه بزرگ تر ميشي منم عاشق تر ميشم..انگار هرچه بزرگ تر ميشي و ميتوني احساسات و حرفاي دنياي کوچيکتو  به ما بفهموني ...بيشتر ميفهمم که چقدر دوسسسستت دارم انگار هر روز دوباره مامان ميشم..انگار با هربار مامان گفتنت جون ميگيريم... محمد رضاي با مزه من هرچي بزرگتر ميشي کارهاي پسرانت بيشتر و بيشتر ميشه و من تازه ميفهمم که چقدر پسر بودنتو دوست دارم....چون هميشه تصورم از بچه يه دختر ناز نازي که موهاشو شونه ميکنم و باهاش خاله باز ي ميکنم بوده..و حالا يه پسر بچه کوچولوي شيطون دارم که با ماشينش پرش ميزنه مياد تو اآشپزخونه...يا دور خودش ميچرخه  و يه دفعه خودشو ميندازه روي زمين...يا وقتي  از سر کار ميام بجاي ...

قهرمان زندگي من ميدوني يکي از ناب ترين لحظات جديدت اينه که تا يه کار جالب و جديدانجام ميدي با ذوق ميگي مامان..ماماني..مامان...و تا من نگاه نکنم و نگم آفرين پشت سر هم صدام ميزني....وقتي که نگات ميکنم چنان نگاه غرور آميزي ميکني که انگار قله اورست را فتح کردي...عاشق اين کارت هستم و هربار ياد اين پيامک گوشيم  ميفتم...که مهم نيست در چه سني باشم هرزمان چيز جديد ياد ميگيرم دلمميخواد فرياد بزنم: مامان بيا نگاه کن!   عاشق مامان مامان گفتنتم...فقط توروخدا از اون صداهاي بنفش  نداشته باش...ه ه ه

محمدرضاي عزيزم ديروز که سرما خورده بودي و تب داشتي و شب قبلش که تا صبح روي سرت بيدار بودم و ذکر ميگفتم  به اين فکر ميکردم که بهترين روزهاي زندگيمون همين روزهاييه که من  با استرس بيدار شدن شما آروم آروم لباس تنت مکينم بغلت ميکنم و ميبرمت خونه ماماني...در طول مسير کوتاه صلوات ميفرستم که شما راحت لالا کني و بيدارنشي....بعد سوار سرويس ميشم و ميرم سرکار...تا ساعت 12 و ربع که حسابي خسته شدم  ...بعد که ساعت به 12 ميرسه انگار دوباره روزمن شروع ميشه با عجله وسايلمو برميدارم و با سرعت نور ميام دنبال شما...تشنه تشنه ميرسم خونه ماماني...شما هميشه منتظر من هستي..با ديدن من شروع ميکني به دويدن و شعر خندوانه را خوندن..اينقدر تند ميدوي که نمي...

روزهاي بزرگ شدنت پشت سر هم ميگذره و من و بابايي هم چشم دوختيم به بزرگ شدن شما.... انصافا رشد و بزرگ شدنت...حرفاي جديد و کاراي تازه اي که ياد ميگري و با اشتياق انجام ميدي يکي از بي نظير ترين نعمت هاي خداست که من و بابايي داريم تجربه ميکنيم. محمد رضاي ناز من....از برکت وجود تو بالاخره ما خونه خريردم....اولين لونه عشقمون که تک تک آجرهاش با کار و تلاش من وبابايي شکل گرفته....هفته قبل کار سند خونه تموم شد...اصلا راحت نبود...شايد تو بزرگ بشي..و داشتن خونه اصلا چيز خاصي برات نباشه...دقيقا مثل خود ما که که از لحظه اي که چشم باز کرديم ...يه خونه خوشگل حياط دار ديديم و تا همين امروز هم فکر نميکرديم مامان و بابامون چکار کردند براي اين خونه....ولي...

محمد رضاي عزيزم ما يه ماهه که وارد سال جديد شديم...امسال دومين سالي بود که زندگي سه نفرو رداريم تجربه ميکنيم... اين زندگي سه نفره خيلي خيلييييي متفاوته..با زندگي قبلي مون...تمام وجود من و بابايي با تو و نفس هات گره خورده تو سال جديد چندبار اومدم برات بنويسم اما اينقدر نگران دندوناي نازت بو.دم که ترجيح دادم نگراني هامو تونوشته هام حس نکني.... متاسفانه نميدونم چرا اما شما از يکسالگي راهي دندونپزشکي شدي...و فکر کنم رکورد کم سن و سال ترين متقاضي عصب کشي را شکستي...اچند روز ديگه وقت عصب کشي داريم ..و هرروز که نزديک تر ميشيم ..من از واکنش هاي قابل پيش بيني و غير قابل پيش بيني شما نگران تر ميشم.... خدا کنه بتوني اين درد را هم خوب تحمل ک...

پسرم ميدوني يکي از بي نظيرترين ثانيه هاي من و شما چيه؟ مياي دستمو ميگيري به بالش اشاره ميکني ...که من دراز بکشم ...بعد خودتو پرت ميکني  روي شکمم...مياي شير ميخوري....با دو چشم سياه و پر از شيطنت  زل ميزني تو چشاي من.... بعد من ميگم محمدرضا؟ تو  درحاليکه نميخواي مي مي ها از دهنت بياد  بيرون ميگي بله....من ميگم دوستت دارم...تو ميخندي...من ميگم عاشقتم...تو ميخندي...من ميگم ديوونتم...تو ميخندي.... دوباره شروع ميکني تند تند به شير خوردن....بعد که ميبيني من هنوز  به بزرگ شدنت نگاه ميکنم..با دوتا چشم سياه و پر از سوالت زل ميزني...من ميگم محمد رضا؟...تو در حاليکه نميخواي مي مي ها از دهنت بياد بيرون ميگي بله.......

عشق چيز عجيبي نيست،حسي است مثل موقع هايي که صدايم ميکني :مامان   من ميگويم:جان مامان....و بهمين مقديسيست....تمام عشقم در تو خلاصه مي شود....قهرمانم

محمد رضاي نازنينم روزهاي بزرگ شدنت کي پس از ديگري داره ميگذره و حالا يه هفته مونده که شما يکسال و نيمه ات تموم بشه! يادمه  پارسال  با بابايي ميگفتيم کي بشه سال ديگه اين موقع که پسرمون خودش را بره و غذا بخوره و از همه مهم تر خودش بخوابه.. حالا همون سال ديگه است و شما 18 ماهت شده...خودت  راه ميري..راه که چي بگم راهپيمايي ميکني ماشالا....شبا زانوهاتو ماساژ ميدم که واسه راهپيمايي روز بعد  توان داشته باشند طفلي ها... غذا خوردنو خوابيدنتم که ماشالا..همچنان ميگم کي بشه سال بعد همين موقع که ببينم خودت با اشتها غذا ميخوري و ميخوابي...و مدام موقع خواب از سر و کول من بالا نميري!!!! اين هفته براي اولين بار در طول تاريخ يه...